Jedna z najlepszych walk w historii boksu! Dubois pokonał Wardleya

Absurdalnie krwawa, brutalna i dobra walka. Daniel Dubois (23-3, 22 KO) był dwukrotnie liczony, ale to on zastopował w końcówce Fabio Wardleya (20-1-1, 19 KO) i odebrał mu pas WBO wagi ciężkiej!

Mieliśmy nie mrugać, a zapowiedzi się sprawdziły, bo już w 10. sekundzie mocny prawy sierpowy mistrza - pierwszy cios w tej walce, rzucił pretendenta na deski. "DDD" szybko się jednak pozbierał i aż do przerwy obaj polowali nokautującymi bombami. Na szczęście dla widowiska większość tych ciosów pruło powietrze.

W drugim starciu Dubois zaczął przepuszczać sygnalizowane prawe sierpy championa, a sam coraz częściej rozbijał go mocnym lewym prostym. Po przerwie Dubois zapędził przeciwnika do lin, trafił akcją lewy-prawy i wydawało się, że zyskuje przewagę. I rzeczywiście za moment był nokdaun, tylko że na deskach znalazł się on. Wardley po lewym prostym huknął prawym sierpem na czoło i Daniel po raz drugi był liczony do ośmiu. Kiedy jednak wstał, dzielnie wymieniał ciosy. A każdy z nich był wagi ciężkiej.

W 40. i 80. sekundzie czwartej rundy Wardley udowodnił, że ma najtwardszą szczękę w tym biznesie. Przyjął dwie najcięższe bomby Dubois z prawej ręki, ale zamiast dwóch ciężkich nokautów nie było nawet jednego nokdaunu. Inna sprawa, że przegrywający na punkty Dubois zaczął coraz bardziej przeważać. Piąta odsłona to przynajmniej kilkanaście lewych prostych Dubois, które czysto wylądowały na twarzy mistrza. Ten wciąż stał i odpowiadał, ale prawe oko zaczęło się zamykać. Nogi Dubois, tajming i lepsze dystansowanie zaczęły robić różnicę. Kolejne trzy minuty to wręcz deklasacja championa przez rozpędzonego pretendenta. Dubois dołożył kolejne kilkanaście jabów, a w ostatnich dwudziestu sekundach zerwał atak i przynajmniej kilka razy trafił nokautującymi uderzeniami.

Wardley jakimś cudem wciąż stał na nogach, ale zaraz po starcie siódmej rundy zainkasował bardzo mocny prawy sierpowy. Miał już złamany nos, zamknięte prawe oko, ale w końcówce zerwał się i wdał w szaloną wymianę w półdystansie. Byliśmy świadkami najlepszej wojny w wadze ciężkiej od dobrych kilku lat!

Odsłona numer osiem to dalsza rzeźnia i masakrowanie twarzy Wardleya, który jakimś cudem się nie przewracał. Mało tego, on pozostawał groźny i raz na jakiś czas bił jakimś obszernym sierpem, którym mógł odwrócić losy walki. Gdy zabrzmiał gong na rundę dziewiątą, sędzia poprosił lekarza o konsultację, bo twarz championa wyglądała jakby wyciągnięta z jakiegoś przerysowanego horroru.

Gdy wydawało się, że widzieliśmy już wszystko, dziewiąta runda przeszła granice rozsądku. Obaj co moment się ranili, a nokaut przechylał się z jednej strony na drugą. Wardley wyszedł do dziesiątego starcia bez nóg, bo już ledwo co stał, bez jednego oka, a nosa sączyła się krew. Mimo tego został dopuszczony do walki. Dostawał bęcki przez kolejne trzy minuty, ledwo co doszedł do narożnika na przerwę, ale pojedynek nadal był kontynuowany.

Dubois na starcie jedenastej rundy doskoczył od razu do zranionej ofiary, przez 25 sekund władował w niego kolejne bomby i w końcu sędzia przerwał walkę. W końcu, bo Wardley nawet gdyby umarł dziś w ringu, to prawdopodobnie nadal stałby na nogach... Pojedynek z miejsca staje się klasykiem boksu i wagi ciężkiej.